Często zdarza się,że skarżymy się, że nasz zwierzak jest agresywny.

Boimy się o dziecko, bo ugryzie lub podrapie. Na spacerze może zaatakować kogoś i kłopot gotowy. Można oduczyć agresji? Może,ale to problem dla psychologa zwierzęcego i jest to trudne.

Dlaczego jednak zwierzę przejawia agresję? Czy nie jest to przypadkiem nasza wina? Niestety najczęściej tak. Najprościej rzecz ujmując, nauczyliśmy je tego.

To tak jak z dzieckiem,bije: bo było bite i myśli, że tak trzeba.

Drażnimy szczeniaka,bo taki śmieszny jest wtedy. Dorośnie i wtedy to już śmieszne nie jest, zwłaszcza, jeśli waży ponad 30kg. 

Nie pozwalaj szczeniakowi lub kociakowi na agrsywne zabawy, atakowanie palców, podgryzanie nóg - jeśli zwierzak za bardzo się rozochoci w zabawie - po prostu ją przerwij.

Bity pies boi się, a strach instynktownie podpowiada - atakuj. Dziecko ciągnie za ogon, to boli, trzeba się bronić. Zwierzę, które nie czuje zagrożenia, nie zaatakuje.

Mam dwa koty. Jeden z nich był kociakiem, kiedy do mnie trafił. Dziś to dojrzały kot, ma zęby i pazury,ale to pluszak. Drugi był dorosły, wystawiał pazurki, gdy czuł się zagrożony. Już tego nie robi,bo po co? Nigdy nie uderzyłam zwierzęcia, nigdy nie krzyknęłam. Spokojem i łagodnością osiągnęłam to, że odpłacają mi tym samym. To są tylko koty, ich się zwykle nie boimy, ale i one potrafią dotkliwie podrapać lub ugryźć. Nie dopuszczajmy do takich sytuacji. W trosce o bezpieczeństwo własne, naszych dzieci i znajomych NIE UCZMY zwierzęcia złych zachowań. Traktujmy je tak jak chcielibyśmy być traktowani.