To prawda, nie wstydzę się posiadania kotów, ale gdy się widzi miny innych, którzy to słyszą, czasem ochota do opowiadania przechodzi...
Jestem przekonany o istnieniu tego stereotypu, że to takie "niemęskie" mieć kota. Ale chciałbym to trochę uzupełnić

Z moich obserwacji i rozmów ze znajomymi wyrobiłem sobie trochę szerszy obraz stereotypu "męskiego mężczyzny" jako właściciela zwierzęcia. Wygląda na to, że prawdziwy mężczyzna musi mieć... psa. Pies jest dość często duży, może pogryźć (nawet śmiertelnie), trzeba czasem siły, żeby nad nim zapanować. Facet radzący sobie z takim niebezpiecznym zwierzęciem naprawdę musi być kimś niesamowitym. To jedno.

Druga rzecz: jeśli taki pies czuje wiernopoddańcze przywiązanie do faceta-właściciela, to na pewno jest to wynikiem zdecydowania, mocnego charakteru i męskiej ręki tego drugiego. Pies nie ma wyjścia i musi być poddanym Myślę, że takie przeświadczenie pokutuje w niejednej głowie.

"Do pieca" dorzucają jeszcze reklamy, jadące równo na stereotypach: facet z rodziną, szczerzący śnieżnobiałe zęby, wkoło biega ogromny pies, który próbuje być zauważony, a w tle obowiązkowo błyszcząca fura.

Jak taki przeciętny (co nie oznacza bynajmniej "do niczego") mężczyzna może sobie pozwolić na kota? Takie coś, co miauczy zamiast szczekać i cieszyć się na zawołanie? W grę wchodzi jeszcze jedna sprawa: kot jest zbyt niezależny.

Nie każdemu łatwo przychodzi pochwalenie się posiadaniem zwierzęcia, które (według kolejnego stereotypu) ma swojego właściciela gdzieś (bo śmie się czasem obrażać w przeciwieństwie do psa).

W dodatku koty są mniejsze niż psy, nie gonią za właścicielem gdy się je zawoła (przeważnie nie biegną). I jeszcze drapią. Wszędzie włażą. Trzeba ich pilnować, nie można się spokojnie napić piwa przed telewizorem. A sprzątanie kuwety?? To na pewno nie są rzeczy dla prawdziwego mężczyzny.

Oczywiście w domu, gdy nikt nie widzi, koty są kochane. No bo jak takiego zwierzaka nie kochać?

Ale o tym sza...